merhaba ben sinem 2000 yılında babamın tayini çıktığı için kastamonunun bir ilçesine gittik 8. sınıfa gidecektim ve okula da burda başlayacaktım çok güzel bir yerdi ama ben çok sıkılıyordum geldiğimiz yeri özlemiştim ordaki arkadaşlarımı arıyordum ama buraya da alışmak zorundaydım okul a başlamıştım ilk başlarda bir kaç kişi ile tanışıp arkadaş oldum ama sınıfta rahatsızlık verici bir kaç öğrenci vardı. Bunlar çok şımarık ve çok konuşuyorlardı dört arkadaştı bunlar maalesef sınıfta boş yer olmadığı için o dört kişiden ikisinin arkasında oturuyordum bunların isimleri buğra,önder,semih,atakandı. Aradan iki ay gecti artık yavaş yavaş alışmıştım derste birgün yine bunlar konuşurlardı biraz sessiz olun sizin yüzünüzden dersi dinleyemiyorum siz hiç susmaz mısınız dedim rahatsız olduysan başka sınıflarda vardır okulumuzda dedi önder sonra semih seni bu okula zorla getirmediler değilmi başka okulda var dedi çok sinirlenmiştim ama hiç birşey diyemiyordum onlara yanımda oturan arkadaşın ismi zeynep ti zeynep e bunlar neden böyle diye sordum, bende bilmiyorum dedi ve önderle önceden sevgiliydik sonra ayrıldık dedi,başka erkek mi yoktu da bununla sevgili oldun dedim biraz sinirli bi şekilde sen daha bu okula yeni geldin ben onları 8 yıldır tanıyorum kimseye hiç kötülüğü olmamıştır onların dedi birgün okulda saatimi kaybetmiştim çok üzülmüştüm o saat bana geldiğim yerde en yakın arkadaşımın hediyesiydi bulamamıştım aradan iki gün sonra önder saati getirdi bana bu saat senin heralde bi bak istersen merdivenin altında görevli bulmuş bende ondan aldım dedi çok sevinmiştim önder e çok teşekkür ettim sonra yanından ayrıldım bu onunla ikinci konuşmamızdı 5 aydır aynı sınıftayız hiç konuşmuyoruz neredeyse zaten sınıfta ne onlar benimle ne ben onlarla konuşurdum çok şımarık oldukları için sevmiyordum bunlar neredeyse her ders sınıftan atılır veya öğretmenden dayak yerler ama yine yaparlardı, ve artık okul bitmek üzereydi onlardan kurtuluyordum artık bana bir şey yapmadılar ama ben sevmiyordum o dört arkadaşı karnelerimizi aldığımız gün neredeyse sınıftaki herkesle vedalaştım onların hiçbirisiyle konuşmadan ayrıldık. Artık lise başlıyor du lisede okulun ilk günü okulu tanıdık ve öğretmenlerle tanışmıştık, ikinci günü sabah fazla kişi yoktu okulda sınıfta sadece bir kaç kişi vardı ama öğleden sonra sınıfta yine onlar vardı o dört arkadaş gözlerime inanamadım böyle bişey olamazdı yanlarına gidip siz bu okulda hatta bu sınıftamısınız diye sordum buğra evet canım bi mahsurumu vardı dedi, sonra önder keşke bu okulda olduğunu söyleseydin başka bi okula giderdik biz dedi Allah kahretsin dedim ama yine alışırım dedim bunların bana bi zararı yok dedim yine bunlar lisedede derste şımarıyorlar konuşuyorla rahatsız ediyorlardı herkesi sınıftana tılıyorlar dayak yiyorlar hatta bazen okuldan uzaklaştırıyorlardı bunların arkadaşı olan atakan ın da babası polis olduğunu öğrendim sonra ve sadece atakan bana daha yakın geliyordu babalarımız meslektaş oldukları için bunları okulda gördüğüm yetmiyor gibi birde ben önderle aynı mahallede oturuyordum böyel bişey olmamazdı heryerde görüyordum artık onu birgün bunların dörd ü de okula gelmedi sınıfta ses yok şımarıklık yapan yok ne güzel oluyor diyordum ama diğerleride konuşmuyordu, okuldan çıkmıştık artık eve gidiyordum önderin evlerinin önünde bir kalabalık vardı merak ediyordum acaba bişeymi oldu diye sonra evden üzerimi çıkardım onların evlerine gittim kapıda atakan vardı ne oldu niye herkes ağlıyo diye sordum atakan bişey söylemedi semih sen söyle niye burdasınız dedim söylemediler aradan bi kaç gün sonra okula geldiler önder ağlıyordu sınıfta atakana tekrar sordum neden ağlıyor önder dedim babasını kaybetti dedi çok üzgündü o çok konuşan çocuk durmuştu birgün neredeyse bütün sınıf önderin evlerine başsağlığına gittiler ben gidemedim utanıyordum önderi ve arkadaşlarını sevmiyordum, akşam eve giderken düşündüm ve ne kadar şımarık olsada babasını kaybetmişti o ve gidip başın sağolsun demek için onların evine gittip kapıyı önder açtı buyur sinem dedi içeri bile girmeden kaçar gibi başın sağolsun dedim ve eve gittim 3 ay geçti aradan yine bunlar eskisi gibi çok şımarık hallerine geri dönüyorlardı aryık okul bitmek üzereydi lise 2. sınıfa geçecektik okul bitti yaz tatilinde bazen önderi görüyordum mahallede ama gidip konuşamıyordum lise 2 başlamıştı artık yine hepimiz aynı sınıftaydık ve onlar yine eskisi gibiydi hiç durmuyorlardı önder bir kaç günlüğüne ankaraya gidecekti diğerleriyle konuşurken duymuştum öndere ne zaman geleceksin diyorlardı 4 gün sonra gelirim fazla işim yok diyordu önder çarşamba günüydü önder perşembe gün ankaraya gidecekti okul çıkışında kapının önünde bunlar konuşuyorlardı yine buğra gitmesen ne olcak sanki dedi, geri geleceğim bir kaç gün sonra birşey olmaz dedi önder ve sarıldılar birbirlerine buğra eve gidiyordu tekrar geldi ve yine vedalaştı önderle, bu nasıl bi arkadaşlık böyle diyordum bir kaç gün bile ayrılamıyorlar diyordum, cumartesi gün buğra trafik kazası geciriyor ve hayatını kaybediyor, öndere söylemiyorlar bunu atakan ve semih ankaradaki önderi arayıp söylüyorlar önder buğrayı kaybettik diye önce inanmıyor önder ertesi gün geliyor buğranın mezarına götürüyorlar önderi bir kaç gün okula gelmiyorlar okula tekrar gelincede hiç konuşmuyorlardı çok sessiz bi şekilde öylece bekliyorlar atakanla semih beraber oturuyorlardı buğra ile de önder. Önder tek başına kalmıştı sınıfta birgün ders bitti tenefüse çıkıyordu herkez ama önder çıkmamıştı o hiç sevmediğim çocuğa birşey olmuştu onun durumu diğerlerinden farklıydı o hem babasını hemde en yakın arkadaşını kaybetti, yanına gidip sana ne oldu dedim önceden böyle değildin eskisi gibi olsana kendine zarar verirsin böyle dedim, benim hiçbirşeyim yok dedi sınıftan dışarı çıktı onların bu haline üzülüyordum bazen atanların evine giderdik ailece sohbet ederdik atana sormuştum sen onlarla nasıl tanıştın diye: atakan buraya geldiğimde 2. sınıfa gidiyordum sınıfta ilk önderin yanına oturdum ve o günden bu güne hiç ayrılmadık herşeyi beraber yaptık semih ve buğrada öyle hep aynı sınıfta okuduk dedi. artık lise 2 de bitti lise 3. sınıfta okuyorduk son senemizdi bu birgün önderi biryerden gelirken gördüm akşam üzeri balkondan onu izliyodum bizim dilek abla diye bir komşumuz var o öndere nerden geliyorsun önder diye sordu misafirlikten geliyorum dedi, nerden geliyorsun dedi mezarlıktan babamla buğranın yanından geliyorum hadi dilek abla iyi akşamlar dedi ve gitti, bir zaman sonra önder okula gelmedi atakan önder nerde diye sordum annesi akşam hastalanmış durumu çok kötü hastanede dedi, ertesi gün okula geldi önder geçmiş olsun önder annen nasıl diye sordum sağol durumu iyi dedi, bana birşeyler oluyordu o hiç sevmediğim kişilere yakınlaşıyordum aralarında en çok öndere yakınlaşmak istiyordum sanki onu seviyordum hoşlanıyordum ondan, bir cumartesi günü önderin evlerine gittim kapıyı annesi açtı buyur kızım dedi, teyze ben önderiin sınıf arkadaşıyım dedim aynı mahalledeyiz ama birbirimiz tanımıyorduk içeri girdim önder odada beni görünce şaşırdı hoşgeldin sinem nerden aklına geldi bizim eve gelmek dedi, biraz konuştuk aslında sana bişey söylemek için geldim beni yanlış anlama dedim, söyle tabi seni dinliyorum dedi önder, ilk başlarda seni ve arkadaşlarını sevmiyodum aslında ama zamanla alışrsın demişti 8. sınıfta zeynep gercekten öyle siz çok iyi insanlarsınız ben yanılmışım ve ben seni seviyordum heralde bunu söylemek için geldim dedim, önder hiçbirşey söylemeden öyle yüzüme bakıyordu tam çıkarken kapıdan bende seni seviyorum ama çok kötü şeyler yaşadığım için sana açılamadım şimdi söyledim işte dedi çok mutluydum ona belli etmedim mutluluğumu yanağından öptüm ve gittimertesi gün sınıfta yine önder tek başına bekliyo herkez tenefüste yanına gidip neden böylesin dedim senin sevdiklerine birşey olsa sen ne kadar mutlu olmaya çalışırdın dedi, bilmiyorum ama senin kadar güçlü olamayabilirdim dedim. okulun son günleriydi artık atakanın babasıda tayin istemişti onlarda gidiyordu semih ve önder ikisi kaldı artık ineboluda lisede bitti artık semih te üniversiteyi kazanmış gitti önderin hiç bir arkadaşı yoktu yanında bazen beraber gezerdik eski okulumuzu görmeye giderdik, sende olmasaydın kimse yoktu burda yani yalnız kalırdım sende birgün gideceksin nasıl olsa bak hepsi birer birer gittiler dedi önder bana, ben nerde olursam olayım seninle olacağım dedim, ben bir limanın burda herkes benden gider dedi, gerçetende öyle oldu babam tekrar tayin istemişti bunu nasıl söylerdim öndere gitmek istemiyordum ama babama söyleyemezdim bunu, önderin yanına gidip babam tayin istemiş burdan da gideceğiz dedim ama seni unutmam yemin ederim seni ararım dedim, bana: ne farkederki yolun belli nasıl osla gideceksin dedi 3 ay sonra gidiyoruz daha çok var beraberiz nasılsa diyorum ama çok kırılmış artık tamamen yalnız kalacaktı önder, önderin ev telefonlarını aldım gittiğim yerde seni arıyacağım dedim 3 ay sonra taşındık mersine gitmiştik türkiyenin bir ucundan birdiğer ucuna aramız çok uzaktı bir hasta sonra aradım ve öndere bizim evin telefonunu verdim arada bir konuşuyorduk önder ailesiyle problem yaşadığını ve çok kötü olduğunu söylüyordu telefonda ağlıyordum keşke burda olsan hiç kimsem yok dedi, sürekli telefonlaşırdık önder bana ben 2 sene sonra askere gideceğim seni keşke birdaha görebilsem diyordu artık dayanamıyordum ama çok uzak olduğu için gidemiyordum oda gelemiyordu böyle böyle bir sene geçti önder yine aradı ve ben askere gidiyorum dört ay sonra dedi, çok erken gidiyorsun neden dedim bilmiyorum böyle oldu dedi dört ay çok çabuk geçti yine önder aradı 2 gün sonra askere gidiyorum acemi birliğim bilecik hakkını helal et seni seviyorum fırsat buldukça seni ararım dedi askerde yine telefonda konuşuyorduk annem ve babam bilmiyordu önderle konuştuğumu, önder acemi birliğinin bittiği gün aradı beni usta birliğinin hakkari olduğunu söyledi korkuyordum ona bişey olcak diye kendine dikkat et dedim, hergece ona dua ediyordum Allahım öndere birşey olmasın onu bana bağışla diye aradan 4 ay geçti önder arıyodu seni çok özledima skerliğim bittiği ilk gün mersine geleceğim diyordu çok heyecanlanıyordum, bir akşam babamla televizyon izliyordun hakkaride dört asker şehit oldu dedi, içime bir korku düştü o gece sabah kadar uyuyamadım meraktan gidip televizyonu açtım şehit haberlerini izlemek için acaba önder varmıydı bi kanlada buldum şehitlerin isimlerini söylüyordu en sonra önder aygün memleketi kastamonuya gönderildi dedi o anda bayılmışım ve gözümü açtığımda hasatanedeydim annem kızım ne oldu sana niye bayıldın diye sordu, yalan konuştum anneme su içmek için kalktım tansiyonum düştü heralde anne dedim. Babam geldi hastaneye eve gidecektik babama sordum dün hakkaride dört asker şehitmi oldu dedim, babam şaşırdı kızım niye soruyorsun bunu dedi baba merak ettim söylesene dedim evet kızım dün dört asker şehit oldu dedi, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum o hiç sevmediğim ama sonra aşık olduğum o şımarık çocuk şehit olmuştu birbirimizi hiç göremeyecektik artık ben ne yapacaktım onu ansıl unuturum şimdi aslında önyargılı davrandığım için çok pişmanım, evde babamla oturuyorduk baba sana birşey söyleyeceğim dedim söyle dedi babam hani ineboluda bizim bi komşumuz vardı hem aynı okulda okuyorduk ismi önder dedim, evet kızım ne oldu öndere dedi, baba gecen gün hakkaride şehit oldu dedim.Babamda inanamadı sonra baba sana birşeydaha söyleyeceğim dedim; ben önderi seviyordum baba ona aşıktım eğer askerliğini bitirseydi beni görmek için buraya gelecekti beni onun mezarına götürür müsün ineboluya dedim, babam tamam kızım hafta sonu gideriz dedi ve hafta sonu ineboluya gittik önce önderin mezarına gittik ve sonrada buğranın mezarına babam istersen önderin evine de gidelim istermisin dedi gidelim baba dedim eve gittiğimizde annei perişan bir haldeydi evin salonunda önderin resmi vardı dayanamayıp ağladım sonra önderin odasına girdim odasının duvarında da bütün okul arkadaşlarının resmi vardı çok kötüydüm nden böyle oldu Allahım onu neden aldın diyordum buğranın,semihin,atakanın ve benim resimde vardı diğer bi tarafta. Bu nasıl bir arkadaşlıktı acaba gercekten hala varmıdır öyle dostluklar önder önce babasını kaybetti sonra kardeş kadar sevdiği arkadaşını ve sonra vatanı için şehit oldu ben o çocuğu halaa seviyorum bazen rüyamda görüyorum önderi beni sevdiğini söylüyor üzülmemi istemiyor o hergün benim yanımda buna eminim ve buğra sonunda kavuştun önderine MEKANINIZ CENNET OLSUN

Yorumlar

Yorum Yaz

Adınız :
E-mail Adresiniz :
Yorumunuz :
Güvenlik Kodu :